Fisherman's trail light
Door: Dorrie
Blijf op de hoogte en volg Dorrie
16 Januari 2026 | Portugal, Arrifana
15 januari
Van carrapateira naar Arrifana
Overnachting: casa do lada
Km 22 (209)
Diep geslapen, dat had ik nodig. Ik kom moeilijk mijn bed uit. Ik ben erg stijf, zit vol schrammen en blauwe plekken.
Int appartementje liggen overal kleedjes op de grond. De portugezen houden hier enorm van. Zul je zien dat ik over zo'n kleedje gastruikelen.
Mijn was is keurig schoon en droog en ik voel toch, na enige beweging, de goede energie.
Ik neem me voor om vandaag zoveel mogelijk langs de weg te blijven lopen. Ik kan het even niet opbrengen om weer de rotsen op te gaan.
Ik heb, door de saaie weg, veel tijd om de dag van gisteren te verwerken. Heel opvallend vind ik het dat ik tijdens het struggelen niets meer voelde, geen honger, geen pijn, geen vermoeidheid.Dat kwam pas terug toen ik op mijn slaapplek arriveerde.
Wat is dan zo'n ordinaire maaltijd met frites en hamburger, goddelijk. En ook daarna in het fijne bed voel ik me de koningin te rijk. (Allemaal endorfines zou Tom zeggen)
Toch moet ik me ook afvragen of ik niet teoud word voor zo'n onderneming.
Als ik de jongeren zie lopen over de rotsen, dat gaat allemaal zo gemakkelijk
Het lopen langs de weg is saaien nu voel ik wel vermoeidheid en pijntjes.
Ik weet inmiddels ,dat als ik het echt niet meer zie zitten, ik gewoon ga liften
Ik heb inmiddels zoveel vertrouwen in de portugezen, dat ik weet dat ze mij zullen meenemen
Maar zover komt het niet.
Naarmate ik meer naar het noorden loop wordt het landschap om mij heen minder rotsig en meer glooiend.
Daarom durf ik het aan om van de weg af te gaan en een wandelpad in te slaan. Dit blijkt een goede keuze. Het is een fijn pad door een bos. Later komt er weer een moeilijker pad. Maar het is en blijft een pad en ik kan op mijn benen blijven staan. Zo hoort voor mij een pad te zijn.
Er komt nog wel een toetje. Ineens een stroom, waarvoor de schoenen uitmoeten. Ik loop op mijn teenslippers, zodat ik de scherpe stenen vermijd en met hulp van een stok lukt het prima om naar de overkant te komen.
Het hostel heeft een mooie ligging met uitzicht op zee. Er heerst een gemoedelijke sfeer.
Na mij komt een Nederlandse vrouw binnen, Iris.
Er is geen supermarkt in het dorp, dat betekent weer uit eten.
Dit ga ik doen samen met Iris en Amber, ook een Nederlandse. We eten dit keer echt luxe en lekker in een Portugees restaurant.
Heel leuk om onze ervaringen uit te wisselen. Zij zijn jong en Iris heeft knieproblemen en Amber rugproblemen. Mijn probleem is dat ik oud(er)en.
Verzonden vanaf Outlook voor Android
-
16 Januari 2026 - 11:32
Marion:
Wat een gezellige dag Dorrie. En als het dan ook nog droog is, heb je niks te klagen [e-1f609].
-
16 Januari 2026 - 11:50
Berreke:
Haal de moet eruit en hou de moed erin!
-
16 Januari 2026 - 12:33
Minke:
Leuke laatste zin: mijn probleem is dat ik ouder ben! Tja dat is de waarheid en je hebt er mee te dealen. Goede dag vandaag.
-
16 Januari 2026 - 16:35
Karin Borghouts:
Fijn dat je een goeie dag had Dorrie!
En oud worden/zijn is inderdaad niet voor watjes[e-1f974]!
Keep up the good work[e-1f4aa][e-1f340]
-
16 Januari 2026 - 18:00
Annelies Timmermans :
Respect voor die tocht. Hij staat ook als zwaar in boekjes[e-1f631]
Het moet geen marteltocht worden idd, ik hoop dat je wat zijpaden kunt nemen met minder hoogte verschil en rotspartijen!
Reageer op dit reisverslag
Je kunt nu ook Smileys gebruiken. Via de toolbar, toetsenbord of door eerst : te typen en dan een woord bijvoorbeeld :smiley
