Een echt hostel

11 januari

Van Budens naar Sagres

Overnachting ;Pura Diva Divehouse

Km 18 (140)

De ochtend begint niet goed. In mijn lenzendoosje zit maar 1 lens. Ik doe toch echt altijd heel voorzichtig! Ik zoek nog in de kamer, maar dat is natuurlijk ijdele hoop. Ik zal het met 1 lens moeten doen!

En dan breekt er ook nog een riempje af van de rugzak. Dit voorspelt allemaal niet veel goeds!

De wandelmorgen maakt veel goed.Een stralende dag met een heerlijk zonnetje, voor deze zondagmorgen. En wat blijkt ;ik ziemet 1 lens ongeveer net zo goed zie als met 2, met zelfs nog een klein voordeeltje, dat ik mijn leesbril minder nodig heb.

Ook lukt het om het riempje enigszins aan elkaar te knutselen; dus alles komt weer goed, op deze zondag.

Aanvankelijk is de weg wat saai en eenzaam. Eerst langs een weg, later door duinengebied. Daar is hetstil. Zo' n stilte die je bijna nooit hoort. Heel af en toe een vogeltje.

Het voelt bijzonder om hier te mogen lopen.

Daarna begint de uitdaging. Het pad brengt mij op de rotsige kust. Het naar boven lopen lukt nog enigszins. Naar beneden vind ik echt eng. Op handen en voeten en me vastgrijpend aan stekelplanten, kruip ik naar beneden. Af en toe kijk ik in een diepe afgrond, uiteraard blijf ik zo ver mogelijk van de rand. De uitzichten zijn prachtig, echterals ik in de overlevingsmodus sta heb ik hier minder oog voor. Ik zie inmiddelswel de blauw/groene signalen van de fisherman's trail.

Nou als dit de fisherman's trail is dan kan ik mijn hartje ophalen. Met bebloede handenvan de stekels en geschaafde knieen kom ik beneden. Eerst trek ik de stekels uit mijn handen, dan even rustig worden en dan genieten van de surfers, op een mooi strand.

Het lijkt hier wel een dorp van alternatievelingen, met busjes in alle soorten en maten.

Het oogt allemaal heel relaxed en gezellig. Daarna moet ik weer een berg op, waar ik erg tegenop zie. Die valt gelukkig mee.

Onderweg drink ik een kop koffie in een strandtent. Ik sta met een euro in mijn hand om te betalen. De man durft mij 3.50 te vragen. Nu zie ik ook pas, als ik om me heen kijk dat er allemaal nogal sjieke mensen zitten. Ik denk vooral golvers.

De overnachtingsplek ziet er leuk uit. Een soort surf hostel.

Dit blijkt ook in de loop van de avondzoals een echt hostel, moet zijn. Er komen allerlei mensen binnenlopen, zelfs een Belg die Nederlands praat. Iedereen kookt zijn potje, deelt etc..

Dat is na een week wel fijn. Ik kan het bijna niet geloven dat het pas een week geleden is dat ik door de sneeuwstorm naar t station liep. Lijkt veel langer...veel indrukken, veel ervaringen. Wat ben ik tot nu toe happy , dat ik het , ondanks twijfels, heb gewaagd, om deze wandeltrip te gaan doen.

Verzonden vanaf Outlook voor Android